ZwareMetalen
Gepost door: UsurperofthetyrantsVrijdag 29 Januari 2016 - 22:33
Conan - Revengeance
Napalm Records, 2016

Jezus te paard. Conan heeft een nieuwe standaard gezet voor al wat log en lomp is met het nieuwe album Revengeance. De band gaat verder op een vertrouwde koers, maar laat daarbij een nieuwe, minstens even gewelddadige kant, horen. Er zijn weinig metalliefhebbers die niet van Conan hebben gehoord, maar voor die weinigen die de monolithische riffs nog niet hebben mogen aanhoren: doe dat nu.

Het album trapt af met Throne of Fire en ondanks dat de rest van het album lang niet overal hetzelfde tempo heeft, blijft de opgefokte atmosfeer van het nummer broeien gedurende de gehele luisterbeurt. Ook de riffs van het nummer zijn tekenend voor de rest van het album: onheilspellende, stompende riffs die niets anders doen dan een naderend onheil voorspellen. Eén van de sterkste momenten van het album is monstrueuze riff die we tijdens Thunderhoof voorgelegd krijgen. Dit nummer is enkele maanden geleden al tijdens een aantal selecte shows live gespeeld en uit die schamele beelden werd duidelijk dat de band een nieuwe atmosfeer heeft gecreëerd. Sporen hiervan waren al op Blood Eagle te vinden, maar Revengeance blijkt volledig rond deze atmosfeer te zijn opgebouwd.

Ook de traagste riffs zijn doorspekt met een desolaat en onheilspellend gevoel, waarvan een uistekend voorbeeld kan worden gehoord tijdens de intro van Wrath Gauntlet. De band neemt monsterlijke gestalte na monsterlijke gestalte aan en ieder nummer bouwt op de agressie en slepende sfeer van de vorige, totdat het album uiteindelijk lijkt te imploderen door de loodzware atmosfeer die het uitwasemt. Dat een band niet alleen maar trage riffs hoeft te gebruiken voor de juiste atmosfeer wordt nog even subtiel gedemonstreerd met Revengeance, dat de vorm aanneemt van een Hyperboriaanse versie van grind.

De productie staat volledig in het teken van de lompheid van het album, waarbij de gitaar precies het midden houdt tussen een rommelende waas en de accentuering van de juiste tonen. Conan heeft altijd al sterke drumpartijen gehad en dat wordt ook weer erg duidelijk tijdens Revengeance. Het is het eerste album voor drummer Rich Lewis, maar zijn partijen doen hier niet onder voor het drumwerk op de oudere platen. Een groter compliment kan ik niet geven, want die drumlijnen zijn een groot deel van de atmosfeer. Een ander, nieuw (of liever aangepast) element is het werk van Chris Fielding. Naast de baspartijen zorgt hij ook voor de lage vocalen. Nu waren deze vocalen altijd al aanwezig, maar meneer Fielding geeft er een eigen geluid aan en dat misstaat de band geenszins. Er zijn ook meer momenten waarop de lage vocalen expliciet de ruimte krijgen, wat uiteindelijk voor net wat meer variatie zorgt.

Er is een substantieel deel van het metalpubliek dat Conan een trendy band noemt. Misschien, maar in mijn ogen verdient de band alle aandacht. Zeker als je de eigen sound in beschouwing neemt en de manier waarop deze wordt uitgebreid tot de creatie van een eigen epos, waarin mythologie en onheil de hoofdrollen vervullen. Met Revengeance laat de band ook meer dan tevoren invloeden van andere bands horen, zij het op redelijk subtiele wijze. Speciale vermelding voor Sleep en Om, want met enige regelmaat moet ik aan deze bands denken, hoewel dit altijd op die typische Conan-manier wordt vertaald. Sterk album dit, dat je voorziet van een gigantische klap op je smoelwerk om het te bewijzen.

Tracklisting:  Conan - Revengeance

  1. Throne of Fire
  2. Thunderhoof
  3. Wrath Gauntlet
  4. Revengeance
  5. Every Man Is An Enemy
  6. Earthenguard
Line-up:
  • Jon Davis - Gitaar, Vocalen
  • Chris Fielding - Bas, Vocalen
  • Rich Lewis - Drums
Links:
Score: 90/100


Zoek bij Discorder op:
Er is 1 reactie:
Door: bokkie666 Woensdag 03 Februari 2016 - 20:31 (+1 - Normaal)
Usericon van bokkie666
Ik vind Conan per album minder lomp worden eigenlijk.
Alle rechten voorbehouden © 2000-2017 Stichting ZwareMetalen